Archive for October, 2008

Κατηγορίες

October 1st, 2008 -- Posted in About Takis | No Comments »

Λυπούμαι που δεν υπάρχουν κατηγορίες στο μπλογκ μου. ( και ούτε πρόκειται να μπουν μάλλον )
Μερικές φορές νιώθω οτι είναι κρίμα μερικά μη τεχνολογικά ποστς να πηγαίνουν κάτω από τεχνολογικά. Άλλα όπως και ναχει η ζωή μας είναι συνυφασμένη με τη τεχνολογία πλεον..

Από την άλλη το κάνω για να συνηθίζουμε στην ιδέα “Search don’t Sort” που είναι μια τάση της εποχής.
Μετά είναι και χάσιμο χρόνου, να κατηγοριοποιείς τα πάντα, δεν έιναι;
Άσε που, ποιός είμαι εγώ που θα βάλει ταμπέλες;
Επίσης μερικά ποστς, μπορούν να συνδιάζουν περισσότερες από μια κατηγορίες, ή όλες μαζί!

Δικαιολογίες που οδηγούν στην αταξία και στη χαοτική προσέγγιση του κόσμου γύρω μας μπορώ να βρίσκω συνέχεια 🙂
Μπορεί να έχει και σχέση με τη συναισθησία, δε ξέρει ποτέ κανείς…

Με αφορμή τους εξερευνητές του κυβερνοχώρου

October 1st, 2008 -- Posted in About Takis | No Comments »

Παραθέτω παρακάτω ένα ανώνυμο μήνυμα που έλαβα με την αφορμή ενός προηγούμενου post.

===========================================

ΟΙ ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΟΧΩΡΟΥ

Μια μέρα του φθινοπώρου οι « εξερευνητές του
κυβερνοχώρου» πληροφορήθηκαν πως λίγο
αργότερα θα κατέφθανε ένας σοφός άνθρωπος,
αυτός που θα τους έδινε συμβουλές και
κατευθυντήριες οδηγίες για τα μελλοντικά
πεδία έρευνας στον άγνωστο κυβερνοχώρο.
Μαζεύτηκαν λοιπόν γεμάτοι περιέργεια και
απόλυτη σιωπή απλώθηκε παντού. Τότε ο σοφός
ξεκίνησε με αργά λόγια να μιλά:

Μιαν άνοιξη ένας αγρότης διασκέδαζε
καθημερινά μ ένα ζευγάρι αετών που τους
έβλεπε να πετούν, να ανεβαίνουν και να
κατεβαίνουν στο κτήμα του. Όταν μετά από
μερικές μέρες τους έχασε, πήγε στον τόπο όπου
είχε εντοπίσει ότι κατέβαιναν, για να δει τι
υπάρχει εκεί. Βρήκε μια εγκαταλειμμένη φωλιά
μ ένα αυγό μέσα. Πήρε το αυγό, το έβαλε στο
κοτέτσι μαζί με τα αυγά μιας κότας με την
ελπίδα, να το κλωσήσει εκείνη, να μεγαλώσει
και να πετάξει. Σε δύο βδομάδες, το αυγό άνοιξε
και ένα υγιέστατο αετόπουλο γεννήθηκε. Ζώντας
ανάμεσα στα αετόπουλα, άρχισε σιγά-σιγά να
μαθαίνει και να συνηθίζει τους τρόπους τους
και να θρέφεται με το καλαμπόκι που ο αγρότης
τα τάιζε. Ξαφνικά, ένα ηλιόλουστο πρωινό
βλέπει από πάνω του τα πουλιά να πετάνε.
– Τι θαυμάσιο είναι να πετάς έτσι! Θα ήθελα
πολύ να μπορέσω να πετάξω κι εγώ, σκέφτηκε..
Μόλις είπε την ιδέα του στα κοτόπουλα, εκείνα
γέλασαν και του απάντησαν.
– Τι ηλίθια ιδέα! Εσύ είσαι κοτόπουλο. Τα
κοτόπουλα δεν πετούν. Ποτέ δε θα μπορέσεις να
πετάξεις, ό,τι κι αν κάνεις.
Η μητέρα του φοβισμένη του είπε
– Αν προσπαθήσεις να πετάξεις, θα πέσεις
πάνω στα σύρματα του κοτετσιού και θα
σπάσεις τα φτερά σου.
Ο κόκορας πατέρας του συμπλήρωσε με το λογικό
επιχείρημα,
– Ακόμη και αν πετάξεις, θα είναι πολύ
δύσκολο αν βρεις τροφή, θα πεινάσεις και θα
πεθάνεις.
Όλα τα κοτόπουλα συμφώνησαν πως το μικρό
αετόπουλο δεν θα έπρεπε να πετάξει.

Είναι ονειρεμένα να πετάς ψηλά όπως τα πουλιά!!
Έλεγε και ξανάλεγε στον εαυτό του. Επιθυμώ
τόσο πολύ να τα καταφέρω. Κοίταζε και
ξανακοίταζε τα πουλιά που πετούσαν στο αέρα
και άρχισε να μελαγχολεί. Αλλά ποτέ δεν
προσπάθησε. Πίστεψε τα κοτόπουλα. Όσο οι μέρες
περνούσαν, το αετόπουλο όλο και λιγότερο
σκεφτόταν και μίλαγε για το πέταγμα. Δεν
μπορούσε όμως να βγάλει από την καρδιά του τη
μεγάλη του επιθυμία να πετάξει. Η θλίψη του
και ο καημός του άρχισαν σιγά-σιγά να
κατασπαράζουν το σώμα του. Κάποια μέρα ο
αγρότης παρατήρησε ότι έλειπε από την αυλή
του κοτετσιού. Πίστεψε ότι το αετόπουλο
μεγάλωσε και πέταξε. Το κοτέτσι ήταν σκοτεινό,
αλλά όταν άναψε το φως, σε μια γωνιά είδε ένα
σωρό από μαύρα φτερά. Τα σήκωσε και ήταν το
αετόπουλο. Είχε πεθάνει από τη θλίψη του.

Και ο σοφός γέροντας συνέχισε..
Εξερευνητές είναι αυτοί που δεν αρκούνται σ
αυτά που έχουν, σ αυτά που τους έχουν μάθει, σ
αυτά που τους έχουν υποδείξει γιατί ξέρουν
πως δεν είναι όλα έτσι όπως φαίνονται.
Εξερευνητές είναι αυτοί που κυνηγούν το
άγνωστο, το απίθανο, το ονειρεμένο, το
αφάνταστο για μερικούς ‘’μικρούς’’, μα τόσο
φανερό στα δικά τους όνειρα. Εξερευνητές
είναι αυτοί που παραβλέπουν τα λόγια των
άλλων πως δεν μπορούν να τα καταφέρουν και
ανοίγουν τα δικά τους φτερά.

Για να μπορέσετε όμως να γίνετε σωστοί
εξερευνητές πρέπει να κατανοήσετε τον εαυτό
σας, να προβείτε σε μια εσωτερική αυτοκριτική
και αυτοαξιολόγηση. Τα φτερά σας είναι ακόμη
δυνατά. Μπορείτε να πετάξετε και να
αντικρίσετε τα μυστικά του κυβερνοχώρου.
Εξερευνήστε πρώτα όμως τα μυστικά του
ενδοχώρου σας. Τότε μόνο θα κάνετε σωστή
δουλειά. Τότε μόνο θα δικαιωθείτε ως
εξερευνητές, μα κυρίως ως άνθρωποι.

Και ο σοφός γέροντας, αφού είπε αυτά,
αναχώρησε….κανείς δεν τον ξανάδε πια. Μα οι
περισσότεροι από τους εξερευνητές του
κυβερνοχώρου είχαν πάρει την απόφαση τους.

ΤΕΛΟΣ